Invoelend vermogen. Mijn kwaliteit én valkuil

Invoelend vermogen. Mijn kwaliteit én valkuil

Invoelend vermogen Het is mooi hoe het leven, en met name de situaties die zich daarin voordoen, me telkens weer uitdagen het beste in mijzelf naar boven te halen. De grootste uitdagingen doen zich bij mij, zoals bij zoveel mensen, voor in relatie tot andere mensen. Als iemand met veel invoelend vermogen kan ik nogal eens de (geconditioneerde) neiging hebben te ‘vervloeien’ met mensen in mijn omgeving. Als dat gebeurt raak ik mijzelf kwijt. Dat wat de ander wil en de emoties en gevoelens van de ander(en) lopen dan als het ware over in wat ik wil, mijn emoties en gevoelens. Het gevolg daarvan is dan dat ik de ander(en) tot een fijner gevoel wil bewegen zodat ik ook tot een fijner gevoel kom in mijzelf. Mijn kwaliteit Deze reflex heeft me veel gebracht. Zo heeft deze me altijd geholpen om groepen te bewegen naar een lager spanningsniveau. Daar waar mensen zich meer gaan openstellen en kwetsbaar worden. Dit laatste is nodig om ware verbinding onderling te ervaren en daarmee een beter functionerend en presterend team. Een ander voordeel van mijn invoelend vermogen is dat ik letterlijk kan voelen hoe een ander of anderen een situatie beleven. En ook hoe ze zichzelf daarin vastzetten. Dat inzien laat in persoonlijke coaching het licht schijnen op juist die blinde vlek die alle ontwikkeling in die ene mens stagneert. Én Valkuil Het nadeel is dat deze reflex mij afhankelijk maakte van de gevoelens en emoties van anderen. Ik raakte zogezegd mijzelf nogal eens kwijt. Ook zou je kunnen zeggen dat mijn intenties niet zuiver waren. Ze diende ook een eigen belang. Maar...
Mijn ‘onderstroom’. Een persoonlijk relaas

Mijn ‘onderstroom’. Een persoonlijk relaas

Onderstroom Een aantal weken terug plaatste @Inge Mink een artikel met als titel ‘Waarom we de onderstroom in teams met rust moeten laten’. Een gewaagd stuk dat de nodige reacties opriep bij veel mensen. Gewaagd omdat het nogal indruist tegen waar veel teamcoaches met teams aan werken. Ook ik, als teamcoach, kan wel tien redenen, die behoorlijk hout snijden, plaatsen tegenover dit artikel. Ik vond het artikel echter ook verrijkend. Leuk en interessant om te lezen hoe iemand anders tegen zaken aankijkt. En vooral ook leerzaam om te zien wat er gebeurt in mijn eigen onderstroom. Deze laatste definieer ik hier voor het gemak als het (on)bewuste wereldmodel dat je (on)bewust hanteert als je naar de wereld kijkt. Hierin zitten dus aannames, waarden en normen over hoe de wereld functioneert of zou moeten functioneren. Ook bevat zij de filters waardoor je de wereld waarneemt en de dus de kaders hoe de wereld te interpreteren. Mijn wereldmodel Wat gebeurde er dan in mijn onderstroom? Het eerst dat ik dacht was: hoe kan iemand met zo’n absurde stelling zo veel aandacht krijgen? Een logische reactie voor iemand die graag mensen begeleid meer bewustzijn te ontwikkelen in hun automatische en onbewuste gedrag. Daarbij kwam dan ook een stukje jaloezie om de hoek kijken. Ik blog zelf al jaren, maar zulke kijkcijfers heb ik nooit gehaald. Tegelijkertijd voelde ik de drang om de stelling te weerleggen. Het staat namelijk haaks op mijn wereldmodel. In mijn wereldmodel zijn wij als mensen onderweg naar meer innerlijke vrijheid. Om die vrijheid te verkrijgen zullen we ons bewust moeten worden van alles dat we eigenlijk automatisch en...
En-en of of-of. Het eigen gelijk staat op het spel.

En-en of of-of. Het eigen gelijk staat op het spel.

En-en of of-of Verrechtsing, verlinksing, wij-zij, extremisme, gepolariseerde discussies, de kranten staan er vol van. Het zijn allemaal voorbeelden van of-of in plaats van en-en. Zelfs als ik er zoals nu over schrijf, ontstaat een beeld van of-of; het is en-en of of-of. Ware en-en ontstaat als of-of er mag zijn. En eigenlijk geldt dit voor alle inhoudelijke onderwerpen die in de wereld van of-of verzeild raken. Het probleem van of-of denken is de identificatie van de denker met zijn/haar inhoud. Daar bedoel ik mee dat er voor de degene die het denkt, iets van hem of haar ‘op het spel staat’. Hij of zij wordt emotioneel geraakt als de uitkomst van het debat eindigt op de andere pool. Aan alles zit immers twee kanten of twee polen. Op het spel staan? In de woorden ‘op het spel staan’ zit tegelijkertijd de oplossing en het probleem ineen. Het probleem schuilt in de figuurlijke betekenis die we verlenen aan deze woorden. Zoals ook ik hierboven aangeef, suggereert ‘op het spel staan’ dat iets heel belangrijk is. En als iets heel belangrijk is lopen we het gevaar ons in het spel te verliezen. De oplossing zit in de letterlijke betekenis. Als we erin slagen aan het spel mee te doen en tegelijkertijd inzien dat het maar een spel is, verliezen we ons er niet in. We doen als het ware mee én zijn tegelijkertijd toeschouwer. Meedoen en toeschouwen Om als toeschouwer mee te doen vraagt dit van de persoon toeschouwer te zijn van zijn/haar eigen emoties. Emoties die worden opgeroepen door het bestaan van het niet eigen standpunt bij de ander. Als het standpunt van...