Cross the line. Leuke, effectieve én efficiënte manier om zaken bespreekbaar te maken in je team!

Cross the line. Leuke, effectieve én efficiënte manier om zaken bespreekbaar te maken in je team!

Cross the line. ‘Cross the line’ (bekend van TV) is een methode om de sociale veiligheid op scholen te vergoten door kinderen zichzelf te laten zien (over de streep te lopen) op allerhande persoonlijke (privé) thema’s. Dit heeft onder andere het effect dan ze elkaar meer als mens gaan zien in plaats de labels (‘de rare, stoere, agressieve et cetera) die ze elkaar toedichten. Cross the line is in aangepaste vorm ook erg geschikt om met elkaar het gesprek te voeren over zaken die in je team spelen, bijvoorbeeld over communicatie of samenwerking. Je stelt dan vooraf een aantal stellingen op waarvan jij het gevoel hebt dat het gesprek daarover nuttig is. Een voorbeeld van zo’n stelling is ‘stap over de streep als jij vindt dat de onderlinge communicatie uitstekend is’. Vervolgens komen mensen al dan niet in beweging. Het leuke is dat door wel of niet over de streep te lopen je hoe dan ook communiceert. Niet communiceren is niet mogelijk. Je neemt altijd ‘stelling’. Voordelen op een rij Ik heb de methode Cross the line het afgelopen jaar bij een aantal opdrachtgevers verder doorontwikkeld. Zowel de opdrachtgevers, deelnemers als ik zelf zijn erg enthousiast over de mogelijkheden die deze manier van gespreksvoering te bieden heeft. Hier wat voordelen op een rij: To the point. Het is een zeer directe en gefocuste manier van communiceren. Het helpt daarbij enorm als je vooraf al wat gevoel krijgt bij wat er speelt in een team. Hierop kun je de stellingen dan toespitsen. Efficiënt. Waar ik voorheen nog wel eens een dag nodig had om openheid te creëren in een groep,...
Openheid. Hoe creëer je dat in je team?

Openheid. Hoe creëer je dat in je team?

Waarom is openheid belangrijk? Openheid is het delen en uitspreken van wat er echt aan de hand is, van wat men echt vindt in een groep. Dat betekent maskers af en je ware gezicht tonen. Dat het belangrijk is bewijst wel het feit dat deze blog over openheid een van mijn meest gelezen blogs is. De vraag waarom openheid belangrijk is, is daarmee nog niet beantwoord. Hieronder geef ik drie redenen waarom openheid nou zo belangrijk is in je team: 1. Voorwaarde voor teamwork Misschien wel de meest belangrijke reden is dat openheid van een groep individuen een team maakt. Door openheid ontstaan er een menselijke onderlinge verbinding. Zonder menselijke verbinding is er geen gevoelde gemeenschappelijkheid of geen gevoel van ‘er samen voor te gaan’. Alleen als mensen zich openen en delen met elkaar wat zij vinden van het werk, de leiding, zichzelf en/of elkaar ontstaat er onderlinge verbinding. Dit is op het werk niet anders dan in een privésituatie. Het uitblijven van dit delen leidt tot een langs elkaar heen leven/werken. 2. Vergroot sociale veiligheid (en vice versa) Openheid is daarnaast van belang voor het ervaren van sociale veiligheid. Zonder een gevoel van sociale veiligheid is de kans op een onwenselijk werkklimaat en stress vele malen groter. Gevoelde veiligheid op haar beurt echter ook de belangrijkste voorwaarde voor het verkrijgen van openheid. Juist deze paradox maakt dat het vaak lastig is om ook daadwerkelijk openheid te creëren in een groep. Het vraagt om kennis van groepsprocessen om dit om een goede manier te faciliteren. 3. Voorwaarde voor persoonlijk excelleren Tot slot, alleen in alle openheid (en dus veiligheid)...
Zingeving. Denk je wel eens na over de zin van dit alles?

Zingeving. Denk je wel eens na over de zin van dit alles?

Zingeving Heb jij ook wel eens van die dagen dat je je afvraagt waar dit allemaal voor dient. Wat het leven nou echt de moeite waard maakt? Wanneer is het straks, op je sterfbed, goed genoeg geweest? Wat is de zin van het leven en/of houd je je überhaupt bezig met zingeving? Of werk en zorg je je de hele dag een slag in de rondte en ben je blij als je ’s avonds op de bank kunt neerploffen voor weer een avondje Netflix? Nu ik de veertig (al een tijdje) voorbij ben houden bovenstaande vragen me van tijd tot tijd bezig. Hieronder mijn mijmeringen ;-) Wat laat je achter? Persoonlijk denk en voel ik dat er drie dimensies aan zingeving zitten. Ten eerste heeft het leven (voor mij) zin als je iets toevoegt en bijdraagt aan deze wereld zodat het en fijnere en meer liefdevolle plek wordt. Dat kan natuurlijk van alles zijn. Van je kinderen liefdevol grootbrengen zodat zij liefdevolle mensen worden tot een mooi nalatenschap in de vorm van inzichten en kennis waar de komende generaties nog iets aan hebben. Maar ook een prettig verblijf in een ziekenhuis als herinnering van mensen die er gelegen hebben of bijdragen aan een product dat de mensheid helpt in de breedste zin van het woord, kun je onder deze vorm van zingeving scharen. Heb je zin in wat je doet? Daarnaast wordt zingeving ook bepaald door zin hebben in iets. Natuurlijk bedoel ik dan niet zin in lekkernijen of het bevredigen van allerlei andere behoeftes. Wat ik wel bedoel is dat je doet waar je hart naar uit gaat....
Mijn ‘onderstroom’. Een persoonlijk relaas

Mijn ‘onderstroom’. Een persoonlijk relaas

Onderstroom Een aantal weken terug plaatste @Inge Mink een artikel met als titel ‘Waarom we de onderstroom in teams met rust moeten laten’. Een gewaagd stuk dat de nodige reacties opriep bij veel mensen. Gewaagd omdat het nogal indruist tegen waar veel teamcoaches met teams aan werken. Ook ik, als teamcoach, kan wel tien redenen, die behoorlijk hout snijden, plaatsen tegenover dit artikel. Ik vond het artikel echter ook verrijkend. Leuk en interessant om te lezen hoe iemand anders tegen zaken aankijkt. En vooral ook leerzaam om te zien wat er gebeurt in mijn eigen onderstroom. Deze laatste definieer ik hier voor het gemak als het (on)bewuste wereldmodel dat je (on)bewust hanteert als je naar de wereld kijkt. Hierin zitten dus aannames, waarden en normen over hoe de wereld functioneert of zou moeten functioneren. Ook bevat zij de filters waardoor je de wereld waarneemt en de dus de kaders hoe de wereld te interpreteren. Mijn wereldmodel Wat gebeurde er dan in mijn onderstroom? Het eerst dat ik dacht was: hoe kan iemand met zo’n absurde stelling zo veel aandacht krijgen? Een logische reactie voor iemand die graag mensen begeleid meer bewustzijn te ontwikkelen in hun automatische en onbewuste gedrag. Daarbij kwam dan ook een stukje jaloezie om de hoek kijken. Ik blog zelf al jaren, maar zulke kijkcijfers heb ik nooit gehaald. Tegelijkertijd voelde ik de drang om de stelling te weerleggen. Het staat namelijk haaks op mijn wereldmodel. In mijn wereldmodel zijn wij als mensen onderweg naar meer innerlijke vrijheid. Om die vrijheid te verkrijgen zullen we ons bewust moeten worden van alles dat we eigenlijk automatisch en...
Een zinvol perspectief. Organisaties als plek om de balans te herstellen.

Een zinvol perspectief. Organisaties als plek om de balans te herstellen.

Een zinvol perspectief Je herkent het wel. Voor de zoveelste keer heb net jij weer te maken met mensen die hun afspraken niet nakomen, te langdradig zijn, respectloos zijn, te veel of weinig ruimte in durven nemen of vul zelf maar in. Gewoon de gebruikelijke ergernissen die we zo hebben door de dag heen. Hoe gaan we er gemiddeld mee om? Je ergernissen uitventen, negeren, de ander proberen te veranderen, steun zoeken of je richten op positieve zaken, zijn een greep uit onze ‘coping’ mechanismen. Maar wat nou als we deze zaken niet toevallig gebeuren? Wat nou als ze precies op ons pad komen om ons iets te leren? Wat nou als deze situaties ons telkens proberen duidelijk te maken waar we nog niet in balans zijn? Ofwel dat het probleem niet (alleen) bij de ander ligt maar vooral ook hoe wij ermee omgaan? Zou dat niet een zinvol en aanvullend perspectief geven op de dagelijkse beslommeringen in organisaties? Zweverig of praktisch? Maar wacht even. Voor je het weet zijn we beland een spirituele discussie over ‘het leven als tussenstation’, ‘karma’ en nog andere zweverige begrippen. En voor je het weet hebben we het over geloof en staan we tegenover elkaar. Dat is hier niet mijn intentie. Er zit namelijk ook een hele aardse dimensie aan de bovenstaande vragen die ik stel. De aardse dimensie betreft het gegeven dat we, als we eerlijk naar ons zelf kijken, vaak in dezelfde type problemen terecht komen. Dat onze eigen onevenwichtige acties of reacties nou juist de anderen uit balans brengen of situaties verergeren. En dat we veel te winnen hebben als we...
De waarheid. Wat als we die zouden delen in organisaties?

De waarheid. Wat als we die zouden delen in organisaties?

Waarheid, wat is dat? Is er een absolute waarheid? Ik denk het niet. ‘It’s all a matter of perspective’. Maar iedereen heeft wel een eigen waarheid. Een waarheid over wat hij/zij zou willen doen binnen een team. Hoe raar of vreemd dit ook in eerste instantie mag klinken. Of een waarheid over wat je werkelijk vindt van de organisatie waar je werkt, over het bestuur, over de leidinggevende of over collega’s. Tot slot is er natuurlijk de waarheid over je eigen angsten, dwalingen en onvermogens. Alsook de waarheid over jouw passie en verlangens; wat jij denkt dat jij zou kunnen zijn in dit (werk)leven. Hoe vaak worden die waarheden gedeeld in jouw organisatie? Ik ken nog niet zoveel organisaties waarin onomwonden iedereen zijn of haar waarheid naar buiten brengt. En toch zijn deze waarheden de bron van beweging, energie en resultaat. Gevolgen van jouw waarheid niet delen. Als de waarheden niet worden gedeeld, vormen ze daarentegen een bron van belemmering, frustratie, wederzijdse interpretatie en energieverlies. Ik kom dat vaak tegen in organisaties bij teams. Er wordt niet uitgesproken wat er werkelijk is. De gevolgen hiervan zijn desastreus. Hier een kleine opsomming: ‘Schizofrenie’ en energieverlies. Als je niet jouw waarheid deelt op je werk moet je dus een deel van jezelf thuis laten ofwel onderdrukken. Je raakt zogezegd een beetje gespleten. Dit onderdrukken kost veel (onbewuste) energie. Het verbaast altijd weer hoeveel energie, en dus productiviteit, vrijkomt als mensen hun waarheid gaan delen met elkaar. Er ontstaat geen verbinding tussen mensen. Om verbinding en daarmee teamgeest of ware samenwerking te realiseren is het nodig dat mensen zich openstellen. Openstaan voor de...