Druk! Wil jij ook wel eens wat vaker ontspannen?

Druk! Wil jij ook wel eens wat vaker ontspannen?

Druk! ‘Hoe gaat t met je? Druk!’ Het lijkt tegenwoordig wel een soort van statussymbool. Wie ben je nog als je zegt: ‘nou rustig, ik heb niet zoveel te doen. Af en toe een klusje en ook veel lekker thuis op de bank’. Mensen kijken je raar aan. Misschien zijn ze diep in hun hart wel jaloers maar ja de (onbewuste) consensus in de maatschappij is dat druk bezig zijn ‘leven’ is. Als onze poetsvrouw thuis bij ons thuis komt is het eerste dat ze zegt (als ik thuis ben): ‘en zijn jullie druk bezig?’. Misschien heb je het helemaal niet zo druk, toch moet je ergens wel druk zijn. De druk van buiten om druk te zijn is gigantisch. (Innerlijke) rust De tegenpool van druk is rust. Stel je eens voor dat je op een doordeweekse dag niets doet? Geen betaalde werkzaamheden, geen kinderen om je heen en geen huishouden. Gewoon lekker niets doen. Als je al schuwt bij de gedachte dan mag je je gerust afvragen of je dan wel genoeg rust in je leven hebt. En misschien nog meer dan rust te pakken is innerlijke rust te ervaren. We kunnen ook zeer druk zijn in ons hoofd. Ja, misschien zit je dan wel op de bank maar als je gedachten op volle toeren draaien dan ben je stiekem toch heel hard bezig. Dit betogen ook Bram Bakker en Koen de Jong in hun boek De Verademing. Zij stellen dat je als mens in rust je ongeveer zes maal in-en-uit ademt per minuut. Veel mensen in Nederland doen dat zo’n 16 maal!!! Dit is volgens de schrijvers...
Zingeving. Denk je wel eens na over de zin van dit alles?

Zingeving. Denk je wel eens na over de zin van dit alles?

Zingeving Heb jij ook wel eens van die dagen dat je je afvraagt waar dit allemaal voor dient. Wat het leven nou echt de moeite waard maakt? Wanneer is het straks, op je sterfbed, goed genoeg geweest? Wat is de zin van het leven en/of houd je je überhaupt bezig met zingeving? Of werk en zorg je je de hele dag een slag in de rondte en ben je blij als je ’s avonds op de bank kunt neerploffen voor weer een avondje Netflix? Nu ik de veertig (al een tijdje) voorbij ben houden bovenstaande vragen me van tijd tot tijd bezig. Hieronder mijn mijmeringen ;-) Wat laat je achter? Persoonlijk denk en voel ik dat er drie dimensies aan zingeving zitten. Ten eerste heeft het leven (voor mij) zin als je iets toevoegt en bijdraagt aan deze wereld zodat het en fijnere en meer liefdevolle plek wordt. Dat kan natuurlijk van alles zijn. Van je kinderen liefdevol grootbrengen zodat zij liefdevolle mensen worden tot een mooi nalatenschap in de vorm van inzichten en kennis waar de komende generaties nog iets aan hebben. Maar ook een prettig verblijf in een ziekenhuis als herinnering van mensen die er gelegen hebben of bijdragen aan een product dat de mensheid helpt in de breedste zin van het woord, kun je onder deze vorm van zingeving scharen. Heb je zin in wat je doet? Daarnaast wordt zingeving ook bepaald door zin hebben in iets. Natuurlijk bedoel ik dan niet zin in lekkernijen of het bevredigen van allerlei andere behoeftes. Wat ik wel bedoel is dat je doet waar je hart naar uit gaat....
Invoelend vermogen. Mijn kwaliteit én valkuil

Invoelend vermogen. Mijn kwaliteit én valkuil

Invoelend vermogen Het is mooi hoe het leven, en met name de situaties die zich daarin voordoen, me telkens weer uitdagen het beste in mijzelf naar boven te halen. De grootste uitdagingen doen zich bij mij, zoals bij zoveel mensen, voor in relatie tot andere mensen. Als iemand met veel invoelend vermogen kan ik nogal eens de (geconditioneerde) neiging hebben te ‘vervloeien’ met mensen in mijn omgeving. Als dat gebeurt raak ik mijzelf kwijt. Dat wat de ander wil en de emoties en gevoelens van de ander(en) lopen dan als het ware over in wat ik wil, mijn emoties en gevoelens. Het gevolg daarvan is dan dat ik de ander(en) tot een fijner gevoel wil bewegen zodat ik ook tot een fijner gevoel kom in mijzelf. Mijn kwaliteit Deze reflex heeft me veel gebracht. Zo heeft deze me altijd geholpen om groepen te bewegen naar een lager spanningsniveau. Daar waar mensen zich meer gaan openstellen en kwetsbaar worden. Dit laatste is nodig om ware verbinding onderling te ervaren en daarmee een beter functionerend en presterend team. Een ander voordeel van mijn invoelend vermogen is dat ik letterlijk kan voelen hoe een ander of anderen een situatie beleven. En ook hoe ze zichzelf daarin vastzetten. Dat inzien laat in persoonlijke coaching het licht schijnen op juist die blinde vlek die alle ontwikkeling in die ene mens stagneert. Én Valkuil Het nadeel is dat deze reflex mij afhankelijk maakte van de gevoelens en emoties van anderen. Ik raakte zogezegd mijzelf nogal eens kwijt. Ook zou je kunnen zeggen dat mijn intenties niet zuiver waren. Ze diende ook een eigen belang. Maar...
Een zinvol perspectief. Organisaties als plek om de balans te herstellen.

Een zinvol perspectief. Organisaties als plek om de balans te herstellen.

Een zinvol perspectief Je herkent het wel. Voor de zoveelste keer heb net jij weer te maken met mensen die hun afspraken niet nakomen, te langdradig zijn, respectloos zijn, te veel of weinig ruimte in durven nemen of vul zelf maar in. Gewoon de gebruikelijke ergernissen die we zo hebben door de dag heen. Hoe gaan we er gemiddeld mee om? Je ergernissen uitventen, negeren, de ander proberen te veranderen, steun zoeken of je richten op positieve zaken, zijn een greep uit onze ‘coping’ mechanismen. Maar wat nou als we deze zaken niet toevallig gebeuren? Wat nou als ze precies op ons pad komen om ons iets te leren? Wat nou als deze situaties ons telkens proberen duidelijk te maken waar we nog niet in balans zijn? Ofwel dat het probleem niet (alleen) bij de ander ligt maar vooral ook hoe wij ermee omgaan? Zou dat niet een zinvol en aanvullend perspectief geven op de dagelijkse beslommeringen in organisaties? Zweverig of praktisch? Maar wacht even. Voor je het weet zijn we beland een spirituele discussie over ‘het leven als tussenstation’, ‘karma’ en nog andere zweverige begrippen. En voor je het weet hebben we het over geloof en staan we tegenover elkaar. Dat is hier niet mijn intentie. Er zit namelijk ook een hele aardse dimensie aan de bovenstaande vragen die ik stel. De aardse dimensie betreft het gegeven dat we, als we eerlijk naar ons zelf kijken, vaak in dezelfde type problemen terecht komen. Dat onze eigen onevenwichtige acties of reacties nou juist de anderen uit balans brengen of situaties verergeren. En dat we veel te winnen hebben als we...
Identiteitscrisis. Wie heeft er geen last van?

Identiteitscrisis. Wie heeft er geen last van?

Herken je dit? Ben je wel eens onzeker over jezelf of je voldoet aan de eisen die er aan jou worden gesteld, door jezelf of door anderen? Twijfel je wel eens of je goed genoeg bent op jouw manier? Heb je wel eens het idee dat anderen het veel beter doen dan jij en voel je je daardoor weleens vervelend of minder? Ben je niet tevreden met de huidige situatie en wil je vaak of altijd meer? Is het antwoord op een van deze vragen ‘ja’, dan is er een grote kans dat je een (kleine) identiteitscrisis doormaakt. Wees gerust, dat is heel normaal. Echter, als je deze kleine identiteitscrisissen niet aanpakt, dan kom je uiteindelijk vroeg of laat in een grote (midlife) crisis terecht. Wat is identiteit? ‘Laat werk niet je identiteit bepalen kopte laatst het NRC. De strekking van laatste artikel is dat het in tijden van flexibilisering en robotisering wellicht verstandig is je identiteit niet te veel te zoeken in je baan. Dit is misschien makkelijker gezegd dan gedaan. Zeker in een maatschappij waarin iedereen iemand wil zijn. Identiteit wordt niet alleen afgemeten aan je baan maar ook aan je opvattingen, je religie, je prestaties, je profilering op Facebook, enzovoorts. Identiteit laat zich misschien wel het makkelijkst definiëren door de puntjes in te vullen achter ‘ik ben iemand die……’ Identiteitscrisis Een ‘crisis’, groot of klein, ligt makkelijk in het verschiet als het beeld dat je van jezelf hebt niet overeenkomt met de werkelijkheid. Velen van ons maken dagelijks een kleine identiteitscrisis door. Kinderen kunnen zeggen ‘niemand vindt mij leuk’ als ze één dag geen speelkameraadje hebben...
Ruimte! Is wat mensen nodig hebben in organisaties

Ruimte! Is wat mensen nodig hebben in organisaties

Sociale Ruimte Ruimte is wat mensen in deze tijd nodig hebben in organisaties. Ruimte om zich uit te spreken, zichzelf te laten zien en echt te zeggen wat ze op hun lever hebben. Je zou dit sociale ruimte kunnen noemen. In veel teams is dat hard nodig. Je creëert haar door haar niet op te vullen met informatie, doelen, agenda’s et cetera. Gewoon open laten en wachten wat zich meldt. Alles wat mensen niet uitspreken maar wel zouden moeten doen, perkt hen in. Ze dragen dan spreekwoordelijke bagage met zich mee. De energie die zit in het dragen van deze last, kan men dan niet aanwenden voor het werk. Mensen zijn minder scherp, de productiviteit is lager en ze zijn minder creatief. Sociale ruimte zorgt er ook voor dat mensen hun nek uitsteken en onderzoeken wat ze willen en kunnen bijdragen vanuit hun eigenheid en dat ook gaan doen. Innerlijke Ruimte Om sociale ruimte te creëren moet je als (bege)leider zelf ruimte ervaren om de onzekerheid en onveiligheid, die het bovenstaande proces met zich meebrengt, toe te laten. Ik spreek dan van innerlijke ruimte. Als je meer innerlijke ruimte verwerft, wordt het makkelijker je emoties en gedachten te laten zijn voor wat ze zijn. Je voelt letterlijk de ruimte om zaken te laten ontstaan zoals die natuurlijk in de groep zouden ontstaan als je het niet zou sturen of inperken. Natuurlijk is er binnen dit proces ook ruimte voor taken, doelen en resultaten. Mensen verbinden zich juist aan deze zaken als zij zelf de vrijheid voelen dit op hun eigen manier in onderlinge verbinding te doen. Workshop Passie in Bedrijf In het boek Passie in Bedrijf beschrijf ik mijn geleerde lessen van...