Organisaties als nieuwe ‘Kerk’ Effectiviteit en zingeving door (inter)persoonlijke verdieping.

Organisaties als nieuwe ‘Kerk’ Effectiviteit en zingeving door (inter)persoonlijke verdieping.

Organisaties als nieuwe ‘Kerk’ Corona zet voor veel mensen hun zekerheden op losse schroeven. Meer dan ooit in de recente geschiedenis worden we met z’n allen uitgedaagd de ‘houvast’ meer in onszelf dan in de buitenwereld te vinden. Om die houvast te vinden, moeten we onszelf afpellen tot die kern waar we onze kracht en vertrouwen voelen. Een kern die maar al te vaak wordt gemaskeerd door aangeleerde reacties uit het verleden. En zolang we deze lagen niet ont~wikkelen krijgen we geen toegang tot ons werkelijk potentieel. Organisaties kunnen in dit proces van ont~wikkelen een belangrijke rol spelen. Zij kunnen als geen ander een praktisch en aards zingeving instituut, een nieuwe kerk, vormen waar mensen hun persoonlijke effectiviteit tot wasdom laten komen. Ik heb het woord ‘kerk’ gebruikt omdat ik als Limburger nog sterk de associatie heb met de achterliggende waarden achter dit instituut. Saamhorigheid, bezinning, reflectie, vertrouwen en je bloot geven (biecht) zijn waarden die we zouden kunnen meenemen naar organisaties en daar een plek geven. Hoe? dat ga ik je vertellen in deze blog. Je kern ont~wikkelen Om tot de kern te komen zul je deze moeten ont~wikkelen. Wat je ont~wikkelt zijn de onbewuste automatismen die we allemaal in ons dragen. Deze automatismen zorgen ervoor dat je onbewust vaak dezelfde type reactie geeft op dezelfde soort uitdaging/prikkel.  Automatismen heb je als kind ooit opgedaan als ware het software: als X dan Y want Z. Bijvoorbeeld: ‘Als jij bazig doet, dan maak ik me klein’. Want anders.. de Z betekende als jong kind vaak bijvoorbeeld pijn, frustratie of angst. Vaak herinner je je de oorsprong van zo’n patroon...
Corona Crisis. Dreiging, Potentie en de Rol/de Kans voor jouw organisatie.

Corona Crisis. Dreiging, Potentie en de Rol/de Kans voor jouw organisatie.

Corona crisis We leven in een voor velen van ons ongeëvenaarde tijd. Nooit eerder sinds de Tweede Wereldoorlog had iets zulke impact op zoveel facetten van het leven als de huidige Corona crisis. Onze normale werk-thuis routines raakten verstoord en zijn nog steeds verstoord. Hoewel we diep van binnen een sociaal wezen zijn, moeten we verplicht afstand houden van elkaar. Iets waarvan we nog maar nauwelijks kunnen inschatten welke effecten dat gaat hebben. Er hangt continu een zwaard van Damocles boven ons hoofd; worden we ziek of blijven we gezond? Wat kunnen we nog betrachten als waarheid als er zoveel wetenschappers en/of artsen het niet met elkaar en/of met de officiële adviezen eens zijn? En welke impact heeft dat voor ons als mensen die moeilijk met tegenstellingen kunnen omgaan? Onze hersenen werken immers nogal zwart-wit. Welk effect gaat de afgelopen periode hebben op onze economie? Heb ik straks nog een baan en/of inkomsten? De enige zekerheid lijkt onzekerheid. Bedreiging Hoe je het ook wendt of keert, deze Corona crisis raakt ons allemaal. Wat me opvalt bij mijzelf en bij anderen is dat deze crisis werkt als een versterker. Het versterkt namelijk mijn en jouw overlevingsmechanismen. Dit zijn persoonsgebonden reacties die je als kind hebt opgedaan om stress en/of pijn te verminderen of te omzeilen. Waar de één agressiever wordt, trekt de ander zich nog sterker terug. Sommige mensen worden juist ongeduldiger waar anderen in meer passiviteit vervallen. Weer anderen hebben een versterkte neiging om invloed uit te oefenen op anderen (macht) waar tegelijkertijd medemensen in sterker aanpassingsgedrag terecht komen. Dit maakt ook dat we juist nu sterkere tegenstellingen zien...
Druk! Wil jij ook wel eens wat vaker ontspannen?

Druk! Wil jij ook wel eens wat vaker ontspannen?

Druk! ‘Hoe gaat t met je? Druk!’ Het lijkt tegenwoordig wel een soort van statussymbool. Wie ben je nog als je zegt: ‘nou rustig, ik heb niet zoveel te doen. Af en toe een klusje en ook veel lekker thuis op de bank’. Mensen kijken je raar aan. Misschien zijn ze diep in hun hart wel jaloers maar ja de (onbewuste) consensus in de maatschappij is dat druk bezig zijn ‘leven’ is. Als onze poetsvrouw thuis bij ons thuis komt is het eerste dat ze zegt (als ik thuis ben): ‘en zijn jullie druk bezig?’. Misschien heb je het helemaal niet zo druk, toch moet je ergens wel druk zijn. De druk van buiten om druk te zijn is gigantisch. (Innerlijke) rust De tegenpool van druk is rust. Stel je eens voor dat je op een doordeweekse dag niets doet? Geen betaalde werkzaamheden, geen kinderen om je heen en geen huishouden. Gewoon lekker niets doen. Als je al schuwt bij de gedachte dan mag je je gerust afvragen of je dan wel genoeg rust in je leven hebt. En misschien nog meer dan rust te pakken is innerlijke rust te ervaren. We kunnen ook zeer druk zijn in ons hoofd. Ja, misschien zit je dan wel op de bank maar als je gedachten op volle toeren draaien dan ben je stiekem toch heel hard bezig. Dit betogen ook Bram Bakker en Koen de Jong in hun boek De Verademing. Zij stellen dat je als mens in rust je ongeveer zes maal in-en-uit ademt per minuut. Veel mensen in Nederland doen dat zo’n 16 maal!!! Dit is volgens de schrijvers...
Zingeving. Denk je wel eens na over de zin van dit alles?

Zingeving. Denk je wel eens na over de zin van dit alles?

Zingeving Heb jij ook wel eens van die dagen dat je je afvraagt waar dit allemaal voor dient. Wat het leven nou echt de moeite waard maakt? Wanneer is het straks, op je sterfbed, goed genoeg geweest? Wat is de zin van het leven en/of houd je je überhaupt bezig met zingeving? Of werk en zorg je je de hele dag een slag in de rondte en ben je blij als je ’s avonds op de bank kunt neerploffen voor weer een avondje Netflix? Nu ik de veertig (al een tijdje) voorbij ben houden bovenstaande vragen me van tijd tot tijd bezig. Hieronder mijn mijmeringen ;-) Wat laat je achter? Persoonlijk denk en voel ik dat er drie dimensies aan zingeving zitten. Ten eerste heeft het leven (voor mij) zin als je iets toevoegt en bijdraagt aan deze wereld zodat het en fijnere en meer liefdevolle plek wordt. Dat kan natuurlijk van alles zijn. Van je kinderen liefdevol grootbrengen zodat zij liefdevolle mensen worden tot een mooi nalatenschap in de vorm van inzichten en kennis waar de komende generaties nog iets aan hebben. Maar ook een prettig verblijf in een ziekenhuis als herinnering van mensen die er gelegen hebben of bijdragen aan een product dat de mensheid helpt in de breedste zin van het woord, kun je onder deze vorm van zingeving scharen. Heb je zin in wat je doet? Daarnaast wordt zingeving ook bepaald door zin hebben in iets. Natuurlijk bedoel ik dan niet zin in lekkernijen of het bevredigen van allerlei andere behoeftes. Wat ik wel bedoel is dat je doet waar je hart naar uit gaat....
Invoelend vermogen. Mijn kwaliteit én valkuil

Invoelend vermogen. Mijn kwaliteit én valkuil

Invoelend vermogen Het is mooi hoe het leven, en met name de situaties die zich daarin voordoen, me telkens weer uitdagen het beste in mijzelf naar boven te halen. De grootste uitdagingen doen zich bij mij, zoals bij zoveel mensen, voor in relatie tot andere mensen. Als iemand met veel invoelend vermogen kan ik nogal eens de (geconditioneerde) neiging hebben te ‘vervloeien’ met mensen in mijn omgeving. Als dat gebeurt raak ik mijzelf kwijt. Dat wat de ander wil en de emoties en gevoelens van de ander(en) lopen dan als het ware over in wat ik wil, mijn emoties en gevoelens. Het gevolg daarvan is dan dat ik de ander(en) tot een fijner gevoel wil bewegen zodat ik ook tot een fijner gevoel kom in mijzelf. Mijn kwaliteit Deze reflex heeft me veel gebracht. Zo heeft deze me altijd geholpen om groepen te bewegen naar een lager spanningsniveau. Daar waar mensen zich meer gaan openstellen en kwetsbaar worden. Dit laatste is nodig om ware verbinding onderling te ervaren en daarmee een beter functionerend en presterend team. Een ander voordeel van mijn invoelend vermogen is dat ik letterlijk kan voelen hoe een ander of anderen een situatie beleven. En ook hoe ze zichzelf daarin vastzetten. Dat inzien laat in persoonlijke coaching het licht schijnen op juist die blinde vlek die alle ontwikkeling in die ene mens stagneert. Én Valkuil Het nadeel is dat deze reflex mij afhankelijk maakte van de gevoelens en emoties van anderen. Ik raakte zogezegd mijzelf nogal eens kwijt. Ook zou je kunnen zeggen dat mijn intenties niet zuiver waren. Ze diende ook een eigen belang. Maar...
Een zinvol perspectief. Organisaties als plek om de balans te herstellen.

Een zinvol perspectief. Organisaties als plek om de balans te herstellen.

Een zinvol perspectief Je herkent het wel. Voor de zoveelste keer heb net jij weer te maken met mensen die hun afspraken niet nakomen, te langdradig zijn, respectloos zijn, te veel of weinig ruimte in durven nemen of vul zelf maar in. Gewoon de gebruikelijke ergernissen die we zo hebben door de dag heen. Hoe gaan we er gemiddeld mee om? Je ergernissen uitventen, negeren, de ander proberen te veranderen, steun zoeken of je richten op positieve zaken, zijn een greep uit onze ‘coping’ mechanismen. Maar wat nou als we deze zaken niet toevallig gebeuren? Wat nou als ze precies op ons pad komen om ons iets te leren? Wat nou als deze situaties ons telkens proberen duidelijk te maken waar we nog niet in balans zijn? Ofwel dat het probleem niet (alleen) bij de ander ligt maar vooral ook hoe wij ermee omgaan? Zou dat niet een zinvol en aanvullend perspectief geven op de dagelijkse beslommeringen in organisaties? Zweverig of praktisch? Maar wacht even. Voor je het weet zijn we beland een spirituele discussie over ‘het leven als tussenstation’, ‘karma’ en nog andere zweverige begrippen. En voor je het weet hebben we het over geloof en staan we tegenover elkaar. Dat is hier niet mijn intentie. Er zit namelijk ook een hele aardse dimensie aan de bovenstaande vragen die ik stel. De aardse dimensie betreft het gegeven dat we, als we eerlijk naar ons zelf kijken, vaak in dezelfde type problemen terecht komen. Dat onze eigen onevenwichtige acties of reacties nou juist de anderen uit balans brengen of situaties verergeren. En dat we veel te winnen hebben als we...