Leidinggevende mens en zelfsturende teams

Leidinggevende mens en zelfsturende teams

Wat is de meest bepalende factor voor het succesvol werken van jouw Zelfsturende Teams? Goede prestatie indicatoren, regelmatige terugkoppeling en bespreking van resultaten, duidelijke taakomschrijvingen, een effectief werkoverleg, een goed teamklimaat, openheid en feedback geven zijn allen zeer belangrijke factoren. Echter, de meeste bepalende ben jij als leidinggevende. Dat klinkt als een open deur en dat is het wellicht ook. Echter wat minder evident is, is hoe jij die meest bepalende factor bent. Leidinggevende mens… Jij bent het meest bepalend omdat je een mens bent te midden van andere mensen. Natuurlijk heb je de rol van leidinggevende en anderen de rol van medewerker. Echter als het aankomt op een ontwikkeling van een groep naar een klimaat waarin zelfsturing kan gedijen, dan is het groepsproces de weg ernaartoe. En het groepsproces is het proces tussen mensen. Als leidinggevende kun je je daar niet aan onttrekken. Sterker nog, jij kunt jouw manier van mens-zijn kracht bij zetten door de macht die gepaard gaat met je rol. Zo kunnen jouw (onbewuste) onhebbelijkheden, valkuilen of vervormingen ertoe leiden dat een groepsproces stagneert en/of dat anderen moeten veranderen of vertrekken. En juist omdat jij de druk voelt van het bepalen van resultaten is de kans groter dat jouw kwaliteiten sneller vervormen tot valkuilen. Mijn stelregel is daarom ‘dat de groep niet verder ontwikkelt dan jij gevorderd bent in je ontwikkeling als (leidinggevende) mens’. Menselijke ontwikkeling? Je ontwikkelt je als mens door bewust te worden van je eigen valkuilen en deze op heterdaad te betrappen. Als je de valkuilen namelijk betrapt als ze zich aandienen dan ben je deze niet meer. Je bent dan de waarnemer van in plaats van de gepersoniceerde valkuil. Als je bijvoorbeeld in...
Angst! Vechten, vluchten of…

Angst! Vechten, vluchten of…

Angst ‘Het grootste lijden is het lijden dat je vreest’ is een bekende tegeltjeswijsheid over angst. Wat is dit lijden dat je vreest? We vrezen naar mijn idee vele zaken. Hier een greep: dat iemand je ontvalt, dat je geen baan meer hebt, dat je moet verhuizen, een slechte beoordeling, een mogelijke afgang bij een presentatie, dat je iets niet kunt, dat je verlaten wordt, een conflict, geweld, zelf niet goed genoeg te zijn et cetera. Het bijzondere hierbij is dat we de angst al voelen voordat zich de werkelijke beangstigende situatie aandient. Zo kun je ’s avonds lekker knus in bed liggen naast je partner en toch één of andere vorm van angst ervaren. Terwijl daar op dat moment geen reden voor is. M.a.w. er is op het moment waarop je de angst ervaart geen echte dreiging van bijvoorbeeld een leeuw. Je zou kunnen zeggen dat we ons deze angst zelf aandoen. Ik noem dat ‘vrees’-angst. Natuurlijk kan een aankomende situatie mogelijk dreigend zijn. Echter jouw reactie op deze mogelijke situatie creëer je zelf. Uiteraard kies je deze reactie niet bewust. Het is meer iets dat je overkomt. Je raakt verwikkelt in een achtbaan van emoties en gedachten. Je voelt onrust in je buik en krijgt daar bijbehorende gedachten bij die op hun beurt de onrust in je buik verder aanwakkeren enzovoorts. Voor je het weet lig je uren wakker. Vluchten of vechten Er zijn wat mij betreft twee alternatieven om met je  ‘vrees’-angst om te gaan. De eerste, en meest bekende, is dat je je reactie in jezelf wordt. Je wordt dan een uitvloeisel van jouw achtbaan....