Druk! Wil jij ook wel eens wat vaker ontspannen?

Druk! Wil jij ook wel eens wat vaker ontspannen?

Druk! ‘Hoe gaat t met je? Druk!’ Het lijkt tegenwoordig wel een soort van statussymbool. Wie ben je nog als je zegt: ‘nou rustig, ik heb niet zoveel te doen. Af en toe een klusje en ook veel lekker thuis op de bank’. Mensen kijken je raar aan. Misschien zijn ze diep in hun hart wel jaloers maar ja de (onbewuste) consensus in de maatschappij is dat druk bezig zijn ‘leven’ is. Als onze poetsvrouw thuis bij ons thuis komt is het eerste dat ze zegt (als ik thuis ben): ‘en zijn jullie druk bezig?’. Misschien heb je het helemaal niet zo druk, toch moet je ergens wel druk zijn. De druk van buiten om druk te zijn is gigantisch. (Innerlijke) rust De tegenpool van druk is rust. Stel je eens voor dat je op een doordeweekse dag niets doet? Geen betaalde werkzaamheden, geen kinderen om je heen en geen huishouden. Gewoon lekker niets doen. Als je al schuwt bij de gedachte dan mag je je gerust afvragen of je dan wel genoeg rust in je leven hebt. En misschien nog meer dan rust te pakken is innerlijke rust te ervaren. We kunnen ook zeer druk zijn in ons hoofd. Ja, misschien zit je dan wel op de bank maar als je gedachten op volle toeren draaien dan ben je stiekem toch heel hard bezig. Dit betogen ook Bram Bakker en Koen de Jong in hun boek De Verademing. Zij stellen dat je als mens in rust je ongeveer zes maal in-en-uit ademt per minuut. Veel mensen in Nederland doen dat zo’n 16 maal!!! Dit is volgens de schrijvers...
Zingeving. Denk je wel eens na over de zin van dit alles?

Zingeving. Denk je wel eens na over de zin van dit alles?

Zingeving Heb jij ook wel eens van die dagen dat je je afvraagt waar dit allemaal voor dient. Wat het leven nou echt de moeite waard maakt? Wanneer is het straks, op je sterfbed, goed genoeg geweest? Wat is de zin van het leven en/of houd je je überhaupt bezig met zingeving? Of werk en zorg je je de hele dag een slag in de rondte en ben je blij als je ’s avonds op de bank kunt neerploffen voor weer een avondje Netflix? Nu ik de veertig (al een tijdje) voorbij ben houden bovenstaande vragen me van tijd tot tijd bezig. Hieronder mijn mijmeringen ;-) Wat laat je achter? Persoonlijk denk en voel ik dat er drie dimensies aan zingeving zitten. Ten eerste heeft het leven (voor mij) zin als je iets toevoegt en bijdraagt aan deze wereld zodat het en fijnere en meer liefdevolle plek wordt. Dat kan natuurlijk van alles zijn. Van je kinderen liefdevol grootbrengen zodat zij liefdevolle mensen worden tot een mooi nalatenschap in de vorm van inzichten en kennis waar de komende generaties nog iets aan hebben. Maar ook een prettig verblijf in een ziekenhuis als herinnering van mensen die er gelegen hebben of bijdragen aan een product dat de mensheid helpt in de breedste zin van het woord, kun je onder deze vorm van zingeving scharen. Heb je zin in wat je doet? Daarnaast wordt zingeving ook bepaald door zin hebben in iets. Natuurlijk bedoel ik dan niet zin in lekkernijen of het bevredigen van allerlei andere behoeftes. Wat ik wel bedoel is dat je doet waar je hart naar uit gaat....
Een zinvol perspectief. Organisaties als plek om de balans te herstellen.

Een zinvol perspectief. Organisaties als plek om de balans te herstellen.

Een zinvol perspectief Je herkent het wel. Voor de zoveelste keer heb net jij weer te maken met mensen die hun afspraken niet nakomen, te langdradig zijn, respectloos zijn, te veel of weinig ruimte in durven nemen of vul zelf maar in. Gewoon de gebruikelijke ergernissen die we zo hebben door de dag heen. Hoe gaan we er gemiddeld mee om? Je ergernissen uitventen, negeren, de ander proberen te veranderen, steun zoeken of je richten op positieve zaken, zijn een greep uit onze ‘coping’ mechanismen. Maar wat nou als we deze zaken niet toevallig gebeuren? Wat nou als ze precies op ons pad komen om ons iets te leren? Wat nou als deze situaties ons telkens proberen duidelijk te maken waar we nog niet in balans zijn? Ofwel dat het probleem niet (alleen) bij de ander ligt maar vooral ook hoe wij ermee omgaan? Zou dat niet een zinvol en aanvullend perspectief geven op de dagelijkse beslommeringen in organisaties? Zweverig of praktisch? Maar wacht even. Voor je het weet zijn we beland een spirituele discussie over ‘het leven als tussenstation’, ‘karma’ en nog andere zweverige begrippen. En voor je het weet hebben we het over geloof en staan we tegenover elkaar. Dat is hier niet mijn intentie. Er zit namelijk ook een hele aardse dimensie aan de bovenstaande vragen die ik stel. De aardse dimensie betreft het gegeven dat we, als we eerlijk naar ons zelf kijken, vaak in dezelfde type problemen terecht komen. Dat onze eigen onevenwichtige acties of reacties nou juist de anderen uit balans brengen of situaties verergeren. En dat we veel te winnen hebben als we...
Identiteitscrisis. Wie heeft er geen last van?

Identiteitscrisis. Wie heeft er geen last van?

Herken je dit? Ben je wel eens onzeker over jezelf of je voldoet aan de eisen die er aan jou worden gesteld, door jezelf of door anderen? Twijfel je wel eens of je goed genoeg bent op jouw manier? Heb je wel eens het idee dat anderen het veel beter doen dan jij en voel je je daardoor weleens vervelend of minder? Ben je niet tevreden met de huidige situatie en wil je vaak of altijd meer? Is het antwoord op een van deze vragen ‘ja’, dan is er een grote kans dat je een (kleine) identiteitscrisis doormaakt. Wees gerust, dat is heel normaal. Echter, als je deze kleine identiteitscrisissen niet aanpakt, dan kom je uiteindelijk vroeg of laat in een grote (midlife) crisis terecht. Wat is identiteit? ‘Laat werk niet je identiteit bepalen kopte laatst het NRC. De strekking van laatste artikel is dat het in tijden van flexibilisering en robotisering wellicht verstandig is je identiteit niet te veel te zoeken in je baan. Dit is misschien makkelijker gezegd dan gedaan. Zeker in een maatschappij waarin iedereen iemand wil zijn. Identiteit wordt niet alleen afgemeten aan je baan maar ook aan je opvattingen, je religie, je prestaties, je profilering op Facebook, enzovoorts. Identiteit laat zich misschien wel het makkelijkst definiëren door de puntjes in te vullen achter ‘ik ben iemand die……’ Identiteitscrisis Een ‘crisis’, groot of klein, ligt makkelijk in het verschiet als het beeld dat je van jezelf hebt niet overeenkomt met de werkelijkheid. Velen van ons maken dagelijks een kleine identiteitscrisis door. Kinderen kunnen zeggen ‘niemand vindt mij leuk’ als ze één dag geen speelkameraadje hebben...
En-en of of-of. Het eigen gelijk staat op het spel.

En-en of of-of. Het eigen gelijk staat op het spel.

En-en of of-of Verrechtsing, verlinksing, wij-zij, extremisme, gepolariseerde discussies, de kranten staan er vol van. Het zijn allemaal voorbeelden van of-of in plaats van en-en. Zelfs als ik er zoals nu over schrijf, ontstaat een beeld van of-of; het is en-en of of-of. Ware en-en ontstaat als of-of er mag zijn. En eigenlijk geldt dit voor alle inhoudelijke onderwerpen die in de wereld van of-of verzeild raken. Het probleem van of-of denken is de identificatie van de denker met zijn/haar inhoud. Daar bedoel ik mee dat er voor de degene die het denkt, iets van hem of haar ‘op het spel staat’. Hij of zij wordt emotioneel geraakt als de uitkomst van het debat eindigt op de andere pool. Aan alles zit immers twee kanten of twee polen. Op het spel staan? In de woorden ‘op het spel staan’ zit tegelijkertijd de oplossing en het probleem ineen. Het probleem schuilt in de figuurlijke betekenis die we verlenen aan deze woorden. Zoals ook ik hierboven aangeef, suggereert ‘op het spel staan’ dat iets heel belangrijk is. En als iets heel belangrijk is lopen we het gevaar ons in het spel te verliezen. De oplossing zit in de letterlijke betekenis. Als we erin slagen aan het spel mee te doen en tegelijkertijd inzien dat het maar een spel is, verliezen we ons er niet in. We doen als het ware mee én zijn tegelijkertijd toeschouwer. Meedoen en toeschouwen Om als toeschouwer mee te doen vraagt dit van de persoon toeschouwer te zijn van zijn/haar eigen emoties. Emoties die worden opgeroepen door het bestaan van het niet eigen standpunt bij de ander. Als het standpunt van...
Zin geeft resultaat in organisaties! Verbind buiten met binnen.

Zin geeft resultaat in organisaties! Verbind buiten met binnen.

Twee reizen We hebben als mensen twee ‘reizen’ in het leven. De eerste, en meest bekende, is de reis naar buiten. De reis naar buiten leidt je onder andere naar een leuke en/of ambiteuze baan, het hebben van een gezin en hebben van bezit. De andere reis is de reis naar binnen. De reis naar binnen voert ons o.a. langs alles in onszelf wat we lastig vinden aan de reis naar buiten. Elke irritatie, ongeduld, weerstand of verdriet zijn o.a de stations tijdens de reis naar binnen. Het uiteindelijke doel van de reis naar binnen is innerlijke vrijheid. Deze innerlijke vrijheid zorgt ervoor dat je in de uiterlijke reis doet wat je echt vanuit je hart wilt. Dat waar je talent en passie ligt. De innerlijke reis geeft zin in/aan een leven. De uiterlijke reis wordt steeds leuker als je werkelijk doet waar je hart op zint. Ontsporing Als we enkel ons richten op de reis naar buiten, lopen we het risico er ons in te verliezen en te ontsporen. Het uitblijven van een gelijktijdige reis naar binnen leidt bijvoorbeeld tot burn-out, depressie, ongemotiveerd handelen, graaien, machtsmisbruik et cetera. Op organisatieniveau herken je deze onbalans aan overdadige beloningen, winst belustheid of een dwang en controle cultuur. Enkel de reis naar binnen daarentegen leidt tot een mogelijk bestaan in een grot. Hoewel afzondering zeker voor iedereen aan te raden is, leidt een teveel aan deze reis tot een samenleving zonder samen. Bovendien heb je de reis naar buiten nodig om de reis naar binnen te doorleven; the proof of the pudding is in the eating. Zin geeft resultaat De maatschappij, en daarin organisaties, schreeuwt zwijgzaam...