Organisaties als nieuwe ‘Kerk’ Effectiviteit en zingeving door (inter)persoonlijke verdieping.

Organisaties als nieuwe ‘Kerk’ Effectiviteit en zingeving door (inter)persoonlijke verdieping.

Organisaties als nieuwe ‘Kerk’ Corona zet voor veel mensen hun zekerheden op losse schroeven. Meer dan ooit in de recente geschiedenis worden we met z’n allen uitgedaagd de ‘houvast’ meer in onszelf dan in de buitenwereld te vinden. Om die houvast te vinden, moeten we onszelf afpellen tot die kern waar we onze kracht en vertrouwen voelen. Een kern die maar al te vaak wordt gemaskeerd door aangeleerde reacties uit het verleden. En zolang we deze lagen niet ont~wikkelen krijgen we geen toegang tot ons werkelijk potentieel. Organisaties kunnen in dit proces van ont~wikkelen een belangrijke rol spelen. Zij kunnen als geen ander een praktisch en aards zingeving instituut, een nieuwe kerk, vormen waar mensen hun persoonlijke effectiviteit tot wasdom laten komen. Ik heb het woord ‘kerk’ gebruikt omdat ik als Limburger nog sterk de associatie heb met de achterliggende waarden achter dit instituut. Saamhorigheid, bezinning, reflectie, vertrouwen en je bloot geven (biecht) zijn waarden die we zouden kunnen meenemen naar organisaties en daar een plek geven. Hoe? dat ga ik je vertellen in deze blog. Je kern ont~wikkelen Om tot de kern te komen zul je deze moeten ont~wikkelen. Wat je ont~wikkelt zijn de onbewuste automatismen die we allemaal in ons dragen. Deze automatismen zorgen ervoor dat je onbewust vaak dezelfde type reactie geeft op dezelfde soort uitdaging/prikkel.  Automatismen heb je als kind ooit opgedaan als ware het software: als X dan Y want Z. Bijvoorbeeld: ‘Als jij bazig doet, dan maak ik me klein’. Want anders.. de Z betekende als jong kind vaak bijvoorbeeld pijn, frustratie of angst. Vaak herinner je je de oorsprong van zo’n patroon...
Corona Crisis. Dreiging, Potentie en de Rol/de Kans voor jouw organisatie.

Corona Crisis. Dreiging, Potentie en de Rol/de Kans voor jouw organisatie.

Corona crisis We leven in een voor velen van ons ongeëvenaarde tijd. Nooit eerder sinds de Tweede Wereldoorlog had iets zulke impact op zoveel facetten van het leven als de huidige Corona crisis. Onze normale werk-thuis routines raakten verstoord en zijn nog steeds verstoord. Hoewel we diep van binnen een sociaal wezen zijn, moeten we verplicht afstand houden van elkaar. Iets waarvan we nog maar nauwelijks kunnen inschatten welke effecten dat gaat hebben. Er hangt continu een zwaard van Damocles boven ons hoofd; worden we ziek of blijven we gezond? Wat kunnen we nog betrachten als waarheid als er zoveel wetenschappers en/of artsen het niet met elkaar en/of met de officiële adviezen eens zijn? En welke impact heeft dat voor ons als mensen die moeilijk met tegenstellingen kunnen omgaan? Onze hersenen werken immers nogal zwart-wit. Welk effect gaat de afgelopen periode hebben op onze economie? Heb ik straks nog een baan en/of inkomsten? De enige zekerheid lijkt onzekerheid. Bedreiging Hoe je het ook wendt of keert, deze Corona crisis raakt ons allemaal. Wat me opvalt bij mijzelf en bij anderen is dat deze crisis werkt als een versterker. Het versterkt namelijk mijn en jouw overlevingsmechanismen. Dit zijn persoonsgebonden reacties die je als kind hebt opgedaan om stress en/of pijn te verminderen of te omzeilen. Waar de één agressiever wordt, trekt de ander zich nog sterker terug. Sommige mensen worden juist ongeduldiger waar anderen in meer passiviteit vervallen. Weer anderen hebben een versterkte neiging om invloed uit te oefenen op anderen (macht) waar tegelijkertijd medemensen in sterker aanpassingsgedrag terecht komen. Dit maakt ook dat we juist nu sterkere tegenstellingen zien...
Cross the line. Leuke, effectieve én efficiënte manier om zaken bespreekbaar te maken in je team!

Cross the line. Leuke, effectieve én efficiënte manier om zaken bespreekbaar te maken in je team!

Cross the line. ‘Cross the line’ (bekend van TV) is een methode om de sociale veiligheid op scholen te vergoten door kinderen zichzelf te laten zien (over de streep te lopen) op allerhande persoonlijke (privé) thema’s. Dit heeft onder andere het effect dan ze elkaar meer als mens gaan zien in plaats de labels (‘de rare, stoere, agressieve et cetera) die ze elkaar toedichten. Cross the line is in aangepaste vorm ook erg geschikt om met elkaar het gesprek te voeren over zaken die in je team spelen, bijvoorbeeld over communicatie of samenwerking. Je stelt dan vooraf een aantal stellingen op waarvan jij het gevoel hebt dat het gesprek daarover nuttig is. Een voorbeeld van zo’n stelling is ‘stap over de streep als jij vindt dat de onderlinge communicatie uitstekend is’. Vervolgens komen mensen al dan niet in beweging. Het leuke is dat door wel of niet over de streep te lopen je hoe dan ook communiceert. Niet communiceren is niet mogelijk. Je neemt altijd ‘stelling’. Voordelen op een rij Ik heb de methode Cross the line het afgelopen jaar bij een aantal opdrachtgevers verder doorontwikkeld. Zowel de opdrachtgevers, deelnemers als ik zelf zijn erg enthousiast over de mogelijkheden die deze manier van gespreksvoering te bieden heeft. Hier wat voordelen op een rij: To the point. Het is een zeer directe en gefocuste manier van communiceren. Het helpt daarbij enorm als je vooraf al wat gevoel krijgt bij wat er speelt in een team. Hierop kun je de stellingen dan toespitsen. Efficiënt. Waar ik voorheen nog wel eens een dag nodig had om openheid te creëren in een groep,...
Openheid. Hoe creëer je dat in je team?

Openheid. Hoe creëer je dat in je team?

Waarom is openheid belangrijk? Openheid is het delen en uitspreken van wat er echt aan de hand is, van wat men echt vindt in een groep. Dat betekent maskers af en je ware gezicht tonen. Dat het belangrijk is bewijst wel het feit dat deze blog over openheid een van mijn meest gelezen blogs is. De vraag waarom openheid belangrijk is, is daarmee nog niet beantwoord. Hieronder geef ik drie redenen waarom openheid nou zo belangrijk is in je team: 1. Voorwaarde voor teamwork Misschien wel de meest belangrijke reden is dat openheid van een groep individuen een team maakt. Door openheid ontstaan er een menselijke onderlinge verbinding. Zonder menselijke verbinding is er geen gevoelde gemeenschappelijkheid of geen gevoel van ‘er samen voor te gaan’. Alleen als mensen zich openen en delen met elkaar wat zij vinden van het werk, de leiding, zichzelf en/of elkaar ontstaat er onderlinge verbinding. Dit is op het werk niet anders dan in een privésituatie. Het uitblijven van dit delen leidt tot een langs elkaar heen leven/werken. 2. Vergroot sociale veiligheid (en vice versa) Openheid is daarnaast van belang voor het ervaren van sociale veiligheid. Zonder een gevoel van sociale veiligheid is de kans op een onwenselijk werkklimaat en stress vele malen groter. Gevoelde veiligheid op haar beurt echter ook de belangrijkste voorwaarde voor het verkrijgen van openheid. Juist deze paradox maakt dat het vaak lastig is om ook daadwerkelijk openheid te creëren in een groep. Het vraagt om kennis van groepsprocessen om dit om een goede manier te faciliteren. 3. Voorwaarde voor persoonlijk excelleren Tot slot, alleen in alle openheid (en dus veiligheid)...
Mijn ‘onderstroom’. Een persoonlijk relaas

Mijn ‘onderstroom’. Een persoonlijk relaas

Onderstroom Een aantal weken terug plaatste @Inge Mink een artikel met als titel ‘Waarom we de onderstroom in teams met rust moeten laten’. Een gewaagd stuk dat de nodige reacties opriep bij veel mensen. Gewaagd omdat het nogal indruist tegen waar veel teamcoaches met teams aan werken. Ook ik, als teamcoach, kan wel tien redenen, die behoorlijk hout snijden, plaatsen tegenover dit artikel. Ik vond het artikel echter ook verrijkend. Leuk en interessant om te lezen hoe iemand anders tegen zaken aankijkt. En vooral ook leerzaam om te zien wat er gebeurt in mijn eigen onderstroom. Deze laatste definieer ik hier voor het gemak als het (on)bewuste wereldmodel dat je (on)bewust hanteert als je naar de wereld kijkt. Hierin zitten dus aannames, waarden en normen over hoe de wereld functioneert of zou moeten functioneren. Ook bevat zij de filters waardoor je de wereld waarneemt en de dus de kaders hoe de wereld te interpreteren. Mijn wereldmodel Wat gebeurde er dan in mijn onderstroom? Het eerst dat ik dacht was: hoe kan iemand met zo’n absurde stelling zo veel aandacht krijgen? Een logische reactie voor iemand die graag mensen begeleid meer bewustzijn te ontwikkelen in hun automatische en onbewuste gedrag. Daarbij kwam dan ook een stukje jaloezie om de hoek kijken. Ik blog zelf al jaren, maar zulke kijkcijfers heb ik nooit gehaald. Tegelijkertijd voelde ik de drang om de stelling te weerleggen. Het staat namelijk haaks op mijn wereldmodel. In mijn wereldmodel zijn wij als mensen onderweg naar meer innerlijke vrijheid. Om die vrijheid te verkrijgen zullen we ons bewust moeten worden van alles dat we eigenlijk automatisch en...
Een zinvol perspectief. Organisaties als plek om de balans te herstellen.

Een zinvol perspectief. Organisaties als plek om de balans te herstellen.

Een zinvol perspectief Je herkent het wel. Voor de zoveelste keer heb net jij weer te maken met mensen die hun afspraken niet nakomen, te langdradig zijn, respectloos zijn, te veel of weinig ruimte in durven nemen of vul zelf maar in. Gewoon de gebruikelijke ergernissen die we zo hebben door de dag heen. Hoe gaan we er gemiddeld mee om? Je ergernissen uitventen, negeren, de ander proberen te veranderen, steun zoeken of je richten op positieve zaken, zijn een greep uit onze ‘coping’ mechanismen. Maar wat nou als we deze zaken niet toevallig gebeuren? Wat nou als ze precies op ons pad komen om ons iets te leren? Wat nou als deze situaties ons telkens proberen duidelijk te maken waar we nog niet in balans zijn? Ofwel dat het probleem niet (alleen) bij de ander ligt maar vooral ook hoe wij ermee omgaan? Zou dat niet een zinvol en aanvullend perspectief geven op de dagelijkse beslommeringen in organisaties? Zweverig of praktisch? Maar wacht even. Voor je het weet zijn we beland een spirituele discussie over ‘het leven als tussenstation’, ‘karma’ en nog andere zweverige begrippen. En voor je het weet hebben we het over geloof en staan we tegenover elkaar. Dat is hier niet mijn intentie. Er zit namelijk ook een hele aardse dimensie aan de bovenstaande vragen die ik stel. De aardse dimensie betreft het gegeven dat we, als we eerlijk naar ons zelf kijken, vaak in dezelfde type problemen terecht komen. Dat onze eigen onevenwichtige acties of reacties nou juist de anderen uit balans brengen of situaties verergeren. En dat we veel te winnen hebben als we...