Balans. Hoe breng je jezelf in evenwicht?

Balans. Hoe breng je jezelf in evenwicht?

Vooruitgaan én het nu accepteren, het lijken vaak twee tegenstrijdige bewegingen die leiden tot on- balans. Enerzijds te aanvaarden en te omarmen dat het leven nu is zoals het is. De hierbij optredende lichamelijke sensaties en emoties volledig in mijzelf toe te laten en te voelen en de gedachten die zich hierbij aandienen op heterdaad te betrappen. Anderzijds heb ik een droom. Datgene wat ik graag zou willen bereiken. Datgene waar ik naar toe wil bewegen. De richting die mijn leven heeft en de acties die ik onderneem om daar te komen. Weegschaal Ik merk dat ik nogal eens op en neer beweeg als een weegschaal. Toevallig of niet is dat ook mijn sterrenbeeld. Als ik teveel in aanvaarden zit, kan ik de neiging hebben passief te zijn; het komt allemaal vanzelf. Als ik teveel met de toekomst bezig ben dan kan ik vervallen mijzelf te verliezen in de droom; ik probeer dan dwangmatig zaken voor elkaar te krijgen. En moeten leidt meestal tot niet willen, zowel bij mijzelf als bij anderen. Balans Hoe bereik ik balans? Door met mijn volledige bewustzijn nu te zijn als ik met de toekomst bezig ben. In de realiteit heeft toch altijd één van beiden subtiel de overhand. Het zijn twee richtingen die volgens mij alleen in het hart versmelten tot één van hetzelfde en die alchemie heeft tijd nodig. Ik sprak vanochtend een oud opdrachtgever – fijn mens – en hij vroeg me hoe het ging met de verkoop van mijn boek (Passie in Bedrijf. De weg ernaartoe, uitgegeven in eigen beheer). “Dat boek zou een goede zwiep geven aan je droom”. Tja, dat is dan typisch zo’n voorbeeld waarbij...
Snelle en doelmatige gedragsverandering

Snelle en doelmatige gedragsverandering

Komen tot gedragsverandering in organisaties kost veel tijd, geld en energie. Vaak gaan we mensen trainen, dwingen of proberen we hen het inzicht te geven waarom het oude gedrag niet goed is en nieuwe gedrag wenselijk. Meestal heeft dit een kortdurend en/of sociaal wenselijk effect en is er na verloop van tijd weinig nog te zien van het gewenste gedrag. Eigenlijk is deze manier van ‘veranderen’ ook het paard achter de wagen spannen. Gedragsverandering en die moeten, willen mensen per definitie niet. Ga maar na bij u zelf. Er is een alternatief. Je hoeft mensen namelijk geen nieuw gedrag te leren of tot gedrag te dwingen. Observeer je namelijk een ‘gezond’ kind jonger dan anderhalf jaar dan zul je zien dat het nieuwsgierig is, zelf initiatief neemt om van a naar b te gaan, zelf duidelijk maakt wat het ergens van vindt en zijn/haar emotie uit, het uit eigen beweging ‘deelt’ en behulpzaam is, creatief is en het gemotiveerd is om te spelen en leren. Met andere woorden al het gedrag dat we van mensen verlangen in organisaties zit er van nature al in. De vraag is alleen ‘hoe boor je het aan’? De meest snelle en doelmatige manier om tot gedragsverandering te komen is het ‘opstakel’ weghalen wat hen tegenhoudt. In veel groepen is dit opstakel ‘de onveiligheid’ die er heerst tussen mensen. Deze onveiligheid maakt o.a. dat mensen bang zijn om ‘het verkeerde’ te doen, hun nek uit te steken, elkaar aan te spreken, te committeren, enzovoorts.  Creëer je daarentegen een veilig (leer)klimaat, dan komen ze weer in contact met al hun vaardigheden en gaan mensen, vanuit eigen motivatie, hun potentieël inzetten...
Wezenlijke verandering

Wezenlijke verandering

Er wordt meer en meer gesproken over echte veranderingen die nodig zijn in onze omgeving, onze organisaties en onze wereld. Het nieuwe regeerakkoord, de toenemende zorgkosten en de wekelijkse onthullingen over corruptie in onze organisaties en overheid, geven extra noodzaak aan deze veranderingen. Als we echt iets willen veranderen in onze organisaties (en onze wereld) dan kan dat niet zonder wezenlijke veranderingen in ons zelf. Én wezenlijke verandering kan niet zonder verwarring. Elke verandering die je begrijpt of snapt, past binnen de muren van je eigen werkelijkheid daarmee de werkelijkheid die je om je heen ziet. Die twee kun je niet los van elkaar zien. Pas als je de verwarring en onzekerheid toelaat in jezelf, kunnen er ook zaken in je omgeving of organisatie veranderen die je ‘niet voor mogelijk’ had gehouden. Hoe veranderen we wezenlijk? Door naar binnen te kijken, diep(er) in jezelf! Teveel vragen we ons af wat anderen (binnen de kaders van jouw werkelijkheid) anders zouden moeten doen. In organisaties zie ik dat veel terug. Als we echt willen dat er iets aan ‘de buitenkant’ verandert, moeten we ons afvragen wat in onszelf maakt dat we dat zouden willen. Wat drijft ons nou werkelijk diep van binnen. Succes? Erkenning? Status? Zekerheid? Veiligheid? etc? Is een verandering die ‘moet’ iets dat jij wilt vanuit je hart? Er zijn geen goede of slechte antwoorden maar wel antwoorden op vragen die je aan jezelf stelt. En antwoorden leiden tot inzichten. Deze inzichten over jezelf zijn meestal anders dan het beeld dat je van jezelf had, vooral als je jezelf goed denkt te kennen. De kloof tussen wie je denkt te zijn en wat je in...
Machteloosheid

Machteloosheid

Machteloosheid is iets wat me de laatste weken bezighoudt. Veel op deze wereld gaat over macht en macht zit op haar beurt vast aan geld. Er zijn veel bewegingen die zich afzetten tegen de behoefte aan macht. Dat lees ik in discussies op linkedin en ik merk het in mijzelf. Lang heb ik me willen distantiëren van egoïstische behoefte aan macht en met name daaraan gekoppelde behoefte om deze macht te tonen via materiële rijkdom. Expliciet deed ik afstand van veel materiële zaken (geld, huis, etentjes, nieuwe kleren etc) om vervolgens ‘weer vast te houden’ aan de status van iemand die daar boven staat. Onbewust daarmee ‘mijn macht’ tonende. Als je dieper kijkt dan zit macht altijd vast aan ‘erboven staan’, ‘meer zijn’, ‘beter zijn’ en ‘bepalen voor anderen’. De achterliggende behoefte is dat we ons op boven schikkende wijze willen onderscheiden van de ander; iemand willen zijn. Zelfs mensen die in een soort van slachtofferrol zitten willen zich onderscheiden door het feit dat het hun meer tegenzit dan anderen, en daarmee verwerven ook zij een ‘status’ voor zichzelf. Tevens oordelen we ook vanuit deze zelfde bron over anderen. Als je een oordeel velt  (hardop of in je hoofd) over een ander stel je jezelf daarmee (onbewust) erboven op. Het grappige is dat dit ‘meer zijn’ alleen bestaat als idee, het is een gedachtespinsel. Let wel, een hardnekkig gedachtespinsel. Welke rijkdom je ook vergaart of wat je ook doet het zal voor je gevoel nooit genoeg zijn. Zelfs de rijken en de zogenaamd succesvollen der aarden blijven op zoek naar meer. Het gaat dan ook niet om de inhoud van ‘meer’ maar over het patroon in je hoofd (en lichaam) dat het...
“Kinderen die willen, krijgen voor de billen”…..

“Kinderen die willen, krijgen voor de billen”…..

…dat zei mijn moeder vroeger altijd. Al vanaf mijn vroegste jeugd heb ik geleerd dat ik niets te willen heb. Als je zelf niets mag willen, dan mogen anderen dat meestal ook niet. Zo wordt dit patroon van generatie op generatie doorgegeven, totdat deze lijn wordt doorbroken. Totdat je je realiseert dat dit (vaak onbewust) patroon huisvest onder je reacties naar je eigenkinderen. Als je je er bewust van wordt ontstaat een keuze; gehoor geven aan deze drang of het (en daarmee) je kinderen ruimte geven. Ik dacht dat ik een heel eind was met het weer toelaten van mijn wil (en daarmee ook die van anderen), totdat mijn vriendin en ik dit weekend geconfronteerd werden met het maken van een keuze voor de aankoop van een huis. Ik merkte in mijzelf dat er ergens iets niet fijn voelde. Ik mocht niet in overgave één van de huizen echt graag willen. En als je iets niet mag van jezelf, onderdruk je deze behoefte. En dat, kost energie. Het grappige is dat het opgeven van je (ego) wil een belangrijke deugd is in vele godsdiensten. Daarmee is het eigenlijk nog niet zo raar wat mijn moeder altijd zei. Echter, hoe kun je nu iets loslaten als je het nooit hebt mogen vasthouden? Het volledig tot wasdom laten komen van mijn wil is één van de zaken die ik te leren heb in dit leven. Ik realiseer me dat ik veel bezig ben geweest mijn wil te temmen en dat terwijl ie er al niet eens mocht zijn. En hoewel het temmen van mijn wil een moeilijke opgave leek, is het  bij nader inzien de makkelijkste weg. Veel lastiger is het...
Leiden van verandering

Leiden van verandering

Het leiden van verandering in organisaties veronderstelt dat je mensen meeneemt in een vaak woelige tijd. Verandering van functie en taakinhoud of het opgeven van vrijheden of zekerheden vraagt om acceptatie en innerlijke ruimte van degenen die het aangaan. Daarbij speelt dat velen vaak niet hebben gevraagd of gekozen voor verandering. Inspraak of participatie doet aan dit gegeven niets af. In een veranderingsproces stappen vraagt mensen om te vertrouwen. Te vertrouwen dat je het straks nog naar je zin hebt, dat je de nieuwe uitdaging ook aan kan of dat er iets anders op je pad komt. Het vraagt met andere woorden om de controle los te laten en je mee te laten voeren zonder dat je precies weet hoe het straks zal zijn. Dit is spannend en vraagt om een leider die hen ‘de weg’ wijst. Veelal wordt dit ‘de weg wijzen’ ingevuld door mensen uit te leggen waarom de verandering goed is, waar het heen moet of wat er nu van mensen wordt verlangd. Hoewel vaak ingezet vanuit de beste intenties leidt deze benadering veelal tot openlijke of verborgen weerstand. Duurzame verandering aan de buitenkant (je organisatie of team) wordt altijd vooraf gegaan door verandering aan de binnenkant (in jezelf). Om andere mensen te leiden in verandering dien je ten eerste leider te zijn van jezelf. Hier bedoel ik mee dat jij als leider bewust bent van en ruimte geeft aan je eigen onzekerheden en angsten. ‘Ruimte geven aan’ wil zeggen dat je leert en accepteert dat deze een onderdeel zijn van jou als mens maar dat je er geen gehoor aan hoeft te geven. Als je er gehoor aan geeft...